Rwanda: problem dzieci ulicy w Rwandzie

Rwanda: problem dzieci ulicy w Rwandzie

14.10.2013. Pomimo starań rządów na całym świecie problem dzieci ulicy jest zauważalny w wielu częściach globu, w szczególności w krajach rozwijających się. Według szacunków UNICEF liczba dzieci ulicy w Rwandzie waha się od kilkuset do kilku tysięcy.

 

Powody dla których dzieci żyją na ulicy są różne. Niektóre z nich zostały porzucone przez rodziców, inne uciekły z domu w wyniku złego traktowania. Dzieci ulicy to również spuścizna ludobójstwa – często bowiem były one jedynymi z rodziny, którzy ocaleli z ludobójczej rzezi. Utraciwszy wszystkich krewnych zostały skazane na życie na ulicy. Według ostatnich badań przeprowadzonych przez rwandyjską Krajową Komisją ds. Dzieci, dzieci ulicy najczęściej pochodzą z obszarów wiejskich. Wśród dzieci ulicy można odnaleźć także dzieci z krajów sąsiednich, takich jak: Demokratyczna Republika Konga, Uganda czy Burundi.

 

W Rwandzie znajduje się 25 ośrodków przeznaczonych dla dzieci ulicy. W 2005 roku został uruchomiony pięcioletni plan strategiczny, jednak z uwagi na brak kompleksowego programu nie przyniósł on oczekiwanych rezultatów. Obecny rządowy The Strategic Plan for the Integrated Child Rights Policy (ICRP) opracowany na lata 2011-2016 zakłada pomoc dzieciom na różnych płaszczyznach, począwszy od przestrzegania praw dziecka, spraw związanych z tożsamością i obywatelstwem po zabezpieczenie dostępu do służby zdrowia, edukacji czy zagwarantowaniu odpowiedniego poziomu życia dla najmłodszych obywateli państwa.

 

Pomoc dzieciom niosą także organizacje pozarządowe takie jak Street Kids of Rwanda, która powstała w 2002 roku.  Jej założycielem jest Antoine Bizimana, który również był dzieckiem ulicy. Od 2006 roku Street Kids of Rwanada została oficjalnie uznana za organizację pozarządową. Jej celem jest zapewnienie dzieciom godnych warunków życia oraz dostępu do edukacji.

 

Jednak dzieci bardzo często uciekają z ośrodków i powracają do dawnego życia na ulicy. ,,Kiedy jesteś w rodzinie, zawsze jesteś pod czyjąś kontrolą, a tutaj mogę robić co chcę. Nie lubię życia w rodzinie” – mówi jedno z dzieci ulicy, które dwukrotnie przebywało w rodzinach zastępczych. Nie udało mu się jednak przystosować i powróciło na ulicę. Podobnych historii jest wiele, co obrazuje jak istotnym  problemem społecznym są dzieci ulicy. Skuteczna pomoc tym dzieciom stanowi wyzwanie dla rwandyjskich ministrów, urzędników, pracowników organizacji pozarządowych oraz całego społeczeństwa.

 

Na podstawie:  focus.rw  unicef.org   streetkidsofrwanda.org

Zdjęcie za: wikimedia.org

 

Urszula Róg